svo þreytandi
allt þetta hjóm allt sem ég nenni ekki að vita af.
svo hitt sem ég vil vita; allt leyndó !!!

21. öldin er ruglingslegri en ég bjóst við

gerir mig gamla
aldraða
elliheimilið er handan við hornið

shit

life sucks

hvar er lifsförunauturinn minn ??


hvar hvar ?

 
camel-filter og heilbrygt líferni er allt sem þarf...

og

og líf

og allir gömlu söngvarnir

og

flissið

og

allt þetta bannaða

og hin elliilega brjálsemi sem er orðin vön

tvöfalt ástand...

 
af hverju var ég aldrei ung ?

 
af hverju varð ég ekki gömul ?

 
hvert augnablik er nýtt
þótt að það virki gamalt og löngu lifað
undarlegur kokteill af núi, fortíð og framtíð

ég er að brjálast

ekkert nýtt heldur,
en nýtt á þessu augnabliki
ný brjálun

hvar ertu, leynilegi elskhuginn minn ???
let's hang out.

notum augnablikin !

 
það er kominn dimmur nóvember aftur
vorið, sumarið og haustið er liðið
og ég bíð eftir komu konungs vetursins

hugsa mitt

þarf samt ekki að vera alveg svona bæld,
hef ekki þannig skapgerð innst inni
þótt að ég hagi mér stundum eins og feimin geisha
finnst eins og ég þurfi að þóknast einhverjum,
vera á einhvern sérstakann hátt,
vera normal,
hvað sem það nú er.

þekki fáa sem gætu skilgreint sig þannig.
allir hafa eitthvað að fela,
eða ekki fela.
hugsa sitt og láta sem ekkert sé.

c'est la vie.

vil samt reyna að kenna börnunum mínum að sjá í gegnum hjómið,
sjá í gegnum himnurnar,
slæður veruleikans, geðblæina, sjónhverfingarnar, áróðurinn.

gamli anarkistinn öskrar þögult.

þarf að öskra meira af fullum krafti.
bráðum kemur að því.

mála lyktir og hvernig það er að vera fiðrildi í maganum,
óttann við að geta ekki gefið börnunum að borða
og öll þau útsýni sem þröngvað er upp á mig,
þangað til að ég fer næstum að trúa
að lífið sé bara "svona".

stálhildur lætur samt ekki blekkjast.
það hlakkar í henni í nóvemberdimmunni.

 
hjarta mitt er ekki vélræn pumpa,
heldur öskrandi ljón,
og geislandi.

 
gott að tíminn stansi ekki,
því að ef hann mundi vera að stoppa hér og þar,
þá mundi ég kannske festast,
og hver veit hvað ég væri að gera,
kannske elskast,
eða í black-outi,
eða að vaska upp,
kannske að gráta...
gæti verið gott, gæti verið slæmt.

flott samt að hafa þetta eins og þetta er,
með tímann alltso.

 
litlar frostnálar reika um loftið úti
og ég geng lengi lengi
kem að fjöru
sé kuðung og steina
raða hvítu steinunun í langa röð
fjöru ritualið mitt
geng svo áfram sé rautt hús
og verð alltíeinu hrædd
af því að þetta hús er hlaðið minningum
sem gera mig hrædda
svo að ég hraða mér
hleyp og kem að meira vatni
svanir kúra svo fallegir og hvítir
þetta er svo róandi að ég get hætt að hlaupa
geng bara hægt og finn frostnálarnar strjúka vangana
upp mjóa götu
sé engan mann
allt er kyrrt og næstum hreyfingarlaust
nema frostnálarnar sem svífa um
bráðum er ég komin heim
næ einni frostnál með tungunni
og gleði hríslast um mig
núið í einni frostnál

 
konur
fyrst er kvartað undan því að konur fæði ekki nógu mörg börn
og svo kemur í ljós að fleiri hundruð koma á slysó
vegna heimilsofbeldis

hvað er að ske ?

 
hið dimma tímabil er liðið
og nýir tímar, bjartari, framundan
ég komst í gegnum martröðina
sem ég freistast til að sökkva mér í
í janúar og febrúar.

núna er kominn tími til að dansa og vera gröð
blikka menn, og konur,
hlægja og borða ís.

fara í grímubúning á ball
og vera með glitrandi augu.

flissa í bönkum.

 
ef ég á að vera heiðarleg
þá er ég búin að ljúga rosalega mikið undanfarið.
hlægja líka, og gráta, og hugsa, og tala.
menn eru fyndnir á síðkvöldum.
vér mótmælum allir !
og svoleiðis hugsanir,
sem er fínt og ég er sátt við þetta allt.
verst að vera að plata svona,
og finnast það fyndið.
ég er svo kristilega forrituð úr æsku
að ég þarf að beita mig hörðu til að ljúga smá.
púkinn á hinni öxlinni
hvetur mig til dáða
og segir að iss þetta eru bara hvítar lygar.
tell me another one.
i blast the rock that stands in my way.
ég lifi í alvöruheimi þar sem mínar lygar eru tittlingaskítur.
máttarvöldin og orkan og mitt litla líf,
í hlutfalli við líf eins og samfélagið, þjóðfélagið, Wall Street.
skilst að við séum séu lygnasta þjóð í heimi.
lugum okkur framhjá kristninni í denn.
hvað er ég að velta mér uppúr þessu ?
farin að mála.

 
Mjúkur svartur morgun
Stjörnurnar ennþá að titra
Kallinn að segja veðurfréttirnar í útvarpinu
Giljagaur kom í nótt til góðu barnanna
Og þau, góðu börnin, eru svo góð
Leika leikinn inní leiknum
Hvar fela sniglarnir sig á þessum árstíma ?
Eða randaflugurnar ?
Ég kveikji kerti svona snemma dags á þessum árstíma
Dreymir garldradrauma á nóttunni
Læt koma ilmi í húsið mitt
Skrifa bréf og set glimmer á umslögin
Veit að það má ekki, sko setja glimmer,
afþví að þá verða bréfberarnir vitlausir
En ég var einu sinni bréfberi
og ég varð vitlaus hvort eð er á öllum jólapóstinum
Hefði alveg viljað fá glimmer á hendurnar þegar ég var tvítug
Þá hefði ég glöð baðað mig í límglimmeri
Tilhugsunin er ennþá freistandi
En ég hem mig
Hlusta á morgunútvarpið
Og planera hryðjuverk á bréfbera
og ilmbréf til vina minna
Allt er gott núna
Eins rétt og það getur verið
Lífið mitt

 
krakkarnir mínir eru hætt að verða hissa,
þegar ég gleymi mér,
og kaupi óvart línolíu í staðinn fyrir ólífuolíu.

eða kem skítblönk heim með stingsög í staðinn fyrir læri,
hlæ og bý til kastalaveislumat,
þau elska það.

flottu strigaskórnir í búðarglugganum,
jú jú, en það er ekkert sem jafnast á við gúmmískó og ullarsokka.
maður er eins og indjáni, hljóðlaus og léttfættur.

veraldleg gæði eru hverful,
það vita þau,
en málverkin hanga eftir
og stundum koma kallar og kerlingar með pening og kaupa,
og þá er alvöru veisla með læri og öllu,
jarðaberjum og rjóma,
stjörnuljósum og kyndlum úti á svölum.

við lifum góðu lífi.
elskum lífið og hvort annað.
ósýnilegir fjársjóðir allstaðar.

 
Ó.
Ari sá Sísí og Lóló.
Ari sá síli í á.
Óli sá bál í Ara.
Sál á sal.
Ara er mál.
Ljós í sál.
Sálin rólar og rólar.
Lóló er frá Óríon.
Ari og Óli lúlla.
Ari er ber.
Óli sér Ara.
Óli fer úr.
Sól er með rófu.
Árans ís í sól.
Skál af sól.
Kónguló hjá sjó.
Sísí sá pjásu.
Lóló sá Sísí með rós.
Ljós í auga Lóló.
Sísí elskar sál Lóló og rólar.
Sól og bárur hjá strákum.
Ást og rós og ljós hjá Sísí og Lóló.
Aaah.
Ó.

 
Ég segi það enn og aftur;
Hertu þig manneskja!
Það er bara bullshit að það séu bara karlarnir sem eiga að vera töffarar.
Konurnar eiga að vera súpertöffarar, og sætar líka.
Auðvitað er ég súpertöffari og sæt,
það vantar ekki.
Þegar ég vakna sæmilega útsofin.
Þegar ég er ekki alveg húðlaus.
Þegar ég man eftir að njóta augnabliksins.
Já, líka þegar ég er að þjást í augnablikinu.
Það er galdur að lifa,
og ég er að læra að galdra.
Kvöldmata og frímerkjabækur.
Bros og hnappagatabrandara.
Bláber og pipar.
Kaffið er tilbúið.
Ætti ég að setja börnin í karate ?
Flytja til Grikklands ?
Kaupa mér stafræna myndavél ?
Dagurinn minn er byrjaður.
Lífið á þriðjudegi í Reykjavík.

 
Þegar vindurinn hristir allt svona
og sólin skín lágt á himni,
þannig að ég fæ ofbirtu í augun,
þá líður mér eins og ég sé úr japönskum pappír.
Hálfgangsæ og tætt.
Þið sjáið hvað ég er að hugsa,
þegar þið horfið inn í augun mín
af því að þessi stemmning gerir mig svo varnarlausa.

Það er náttúrulega ekkert rökrétt í þessu.
Engin heilbrigð skynsemi.
Bara tóm tilfinningasemi og stjórnleysi í hausnum.

Samt er ég svona núna.
Fylgist með sjónvarpsloftnetinu á næsta húsi titra.
Veit ekki hvað ég á að hafa í kvöldmat.
Hef meiri áhuga á að sofa.
Ætla að taka mig tak á morgun.
Þá verður rokið búið.
Vonandi.

 
Ég var hér.

 
Að vita af fólki, bæði konum og mönnum,
sem leyfa fögrum hugsunum að dansa óheftum inn í sér,
er hughreysting.
Léttir og himneskt.

Kona sem krýpur á bæn í helli, og ljósgeisli steypist yfir hana að ofan.
Önnur málar bannaða líkamshluta og bakar brauð og hlær.
Ein sér í gegnum holt og hæðir, óvitandi alvitur.
Heimarnir okkar allra, okkar sjö.
Sjö konur í sjö heimum.
Allt í einu skarast heimar okkar í undirheimum.
Það sjálft er undur út af fyrir sig.
Fyllir hverja okkar krafti sem við vissum ekki um áður.
Við, í sjöunda himni, saman.

Minn heimur er fullur af litum og tölum,
ósýnilegum þreyfingum á hugum hinna.
Fullur af orðum og náttúru.
Fullur af spurningum líka, og vanmætti.
Fegurð, sársauka og algleymi.

Takk systur mínar, fyrir að leika í huga mínum.

 
Gamall mosi hlustar.
Hann heyrir í sól og mána.
Andar að sér fjólubláu myrkri.
Ilmur skýjanna læðist á milli fjalla í fjarska.
Sögusteinn hans heimili.
Hlustar þögull.

 
Þar sem ég sit og horfi út um gluggann sé ég langt.
Dalurinn bylgjast fyrir neðan,
fólk á stjái sem minnkar eftir því sem fjær dregur.
Gulu klæðin mín hanga til þerris á gluggakistunni, á meðan ég bíð.

Í kvöld vil ég að vera fín og tilbúin að svara satt.
Þetta eru ekki réttarhöld eða próf,
þetta er það sem ég vil.

Ég drekk te og reykelsisilmur fyllir herbergið.
Kóngulóin mín undir skrifborðinu hefur hægt um sig,
eins og að hún finni fyrir eftirvæntingunni í loftinu.
Hef einhvernvegin ekki eirð í mér til að koma neinu í verk,
en svoleiðis á það kannske einmitt að vera.
Ég á að vera ein og í kyrrð.
Bara sinna því allra nauðsynlegasta.

Þetta sagði vinur minn mér,
hann hefur líka gengið í gegnum þessa vígslu
og hefur leiðbeint mér ásamt meistara mínum.
Hláturinn er mikilvægastur, segir hann.
Það er alltaf eitthvað gleðilegt að gerast.
Svo einfaldur er sannleikurinn.
Meira að segja það sem mér finnst vont og hræðilega óréttlátt,
er skondið á einhvern hátt.
Til dæmis að ég skuli hafa áhyggjur af því sem mér kemur ekki við.
Svona hluti segir vinur minn mér, og að ekkert sé að óttast.
Því ég sé sönn.

Fyrir neðan dalurinn, fyrir ofan heimurinn.
Ég, Dóttir Ljóssins, mitt á milli.
Gleðin yfir lífinu sjáfu hríslast um mig og ég lygni ég aftur augunum,
læt mig hverfa inn í þetta undursamlega augnablik, sem er satt.
Takk gamla Fjall, fyrir að vera meistari minn.
Takk mannfólk og Móðir Jörð.

 
Ég tala ekki við þig !
Í allan dag mun ég þegja, nei: öskra.
Gamla reiðin mín brennur í maganum.
Gerir mig vitlausa og dómgreindarlausa og blinda.
Þetta veit ég, en ætla samt að leyfa mér að vera reið.
Í dag, allaveganna fram að hádegi.
Skammta mér reiði.
Gleyma þér svo.

 
Ég á vin sem heitir Skjöldur.
Hann er með mjúk augu og sýnir mér skilyrðislausa matarást.
Kemur til mín á morgnana, með sögur í augunum.
Hlægjandi og vökull segir mér hann frá
ævintýrum næturinnar.
Segist vera svangur og glottir.
Skjöldur Rauði Læðuson.
Með veiðihár og hvassar klær.
Að ógleymdu kímnu augnaráði.
Börnin kalla hann riddarann á heimilinu.
Kisuláki er hirðfíflið.
Felícía hefðardaman.
Við hin Drottning, tveir Reykjavíkurprinsar
og ein Reykjavíkurprinsessa.
Allir eru vinir í skóginum.
Drekarnir halda sig úti á götu,
og bófarnir eru lamdir á tærnar með sleggju
ef þeir voga sér inn í kastalann.
En við höfum Skjöld Rauða Riddara vin okkar.
Svo að allt er gott.
Prinsessan er að safna hári og Drottningin lítur stundum undrandi á hana.
Hefðardaman og Prinsanir líka.
Er hún á leiðinni eitthvað ?
Verður fegurri og fegurri.
Kannske dregur til tíðinda.
Skjöldur glottir bara þegar ég spyr hann.
Stendur með henni og segir ekki bofs um hennar næturævintýri.
Setur upp dularfullt augnaráð, kankinn á svip.
Vill bara flatmaga og láta dást að sér.
Skjöldur vinur minn.

 
Orðin.
Að mynda setningar úr upplifunum mínum,
hefur alltaf verið einskonar þvottavél fyrir mig.
Dagbækurnar slaga upp í tvö hundruð,
auk bréfa, ritgerða, vangaveltum í teikniblokkum.

Þótt ég máli, þá eru orðin alltaf grunnurinn.
Í draumaheiminum verður orðaheimurinn dularfullur.
Þau eru eins og perlur sem ég dreg á band.
Vefur sem ég vef.
Pensilstrokur á strigann.
Augnablik og þagnir.

Bjarndýr dreymir köngul sem snýst og snýst.
Svanurinn litast um með glansandi augu.
Skugginn í snjónum er fjólublár í bleikri birtu.
Kona teygir úr sér um morgun, svo falleg og ný.
Þúsund börn að kríta fiðrildi á veggina.

Ég á ósýnilega verkfæratösku.
Í henni eru orð, setningar, myndir, þagnir, tónar.
Hún er mín dýrmætasta eign.
Engin annar en ég getur ráðskast með hana.
Ég get gefið úr henni,
en hún er göldrótt og tæmist ekki þótt tekið sé úr henni.
Nema ég, þegar ég sjálf vil henda.

Orðin, eins og óttinn og myrkrið eru vinir mínir.
Litirnir líka og augun mín.
Tréin og fjöllin.
Skýin.
Máninn.

 
Aðstæðurnar eru svo óumflýjanlegar.
Þetta nú. Þetta fyrirbæri sem við tölum um sem tíma.
Einu sinni sá ég fyrir mér núið sem einskonar keilu;
opinni í báða enda.
Stundum er maður í hárfínni kristalltærri nútíð,
en alltof oft eftst í keilunni þar sem hún er víðust.
Með hugsanirnar útum allt.
Ég er mitt á milli núna.

Myndum af slysinu flögrar fyrir hugskotssjónum mínum í tíma og ótíma.
Ég hef ekki neina almennilega stjórn á þessu.
Að detta ofanaf svölum og falla á steinstétt er löng leið.
Um nótt, og brjálað veður og enginn finnur mann.

Þetta gerðist fyrir bráðum ellefu mánuðum,
og líkamleg og andlega er ég ennþá mölbrotin.

Flassbökkin eru kaótísk.
Sjúkrabíllinn og einhver hjúkrunarmaður með svo dásamlega blá augu,
að biðja mig um kennitöluna aftur og aftur.
Vá til hvers, hugsaði ég, ég er búin að segja honum hana.
Mig langaði bara til að sofa, nú loksins þegar mér hafði verið bjargað.
Langaði að sofna frá sársaukanum og þessarri baráttu
sem ég hafði staðið í við sjálfa mig á meðan ég beið.

Það var eins og ég væri tvöföld; ein ósýnileg ég sem stóð yfir mér,
mínum líkama, og hvatti mig til að vaka og anda.
Þessi ósýnilega var ströng, æpti á mig þegar ég ætlaði að sofna.
Hélt utanum mig þegar sársaukinn bylgjaðist yfir mig eins og öldur
og mig langaði til að gubba og hætta að anda.
Gat ekki skilið neitt í neinu.
Ósýnilegu mér ekkert illt, ég var bara skíthrædd um að líkaminn mundi gefa sig,
svo að ég dró mig á lappir og dröslaði mér á grasið,
þar sem var hlýrra og ekki þessi stórhættulega bárujárnspalata,
að sveiflast tryllingslega fyrir ofan líkamann.
Beið eftir að kljúfa mig í tvennt hvenær sem er, því hún var að rifna af.

En þá gerðist að óvænta að loksins þegar var farið að fara betur um mig,
ætlaði líkaminn að kveðja,
svo að ég varð að öskra: andaðu, andaðu, andaðu !
Reyndu að kalla!

Með öll rifbein brotin var neyðaróp mitt líkast mjálmi.
Samt fann hún mig loksins, konan fagra í næstu götu.
Hún sá yfir húsþökin hrúgald.
Sennilegast hefur hún verið að undrast um djöfuls lætin í bárujárnsplötunni,
sem skelltitst í svalirnar eins og bókarkápa í rokinu.
Og þá séð þessa þúst sem mjálmaði.

Þetta eru minningarnar, partur af þeim.
Flössin eru fleiri þúsund.

Í fallinu, hugsaði ég um örbylgjuofninn
sem ég hafði gleymt að taka úr sambandi !
Mig eins og Guffa, öll í gifsi og með löppina upp í loft,
teiknimyndasena, mjög fyndin.
Jarðaförina, og reiðin yfir því að mamma skildi velja svona asnalega sálma,
eins og: Undir Hausaskeljastað.
Ég myndi ganga aftur !!!

Sjúkrabíllinn.
Slysó, morfínið sem eftir margar sprautur gaf mér frið og ég vildi fara heim,
eða allaveganna út að fá mér smók, heheh,
Fyndið efni, ég var sannfærð um að það væri allt í lagi með mig eftir sex skammta.
Samt allt bakið brotið, rifbeinin, handleggurinn...

Viðurkenni að ég er þrjósk.
Vil ekki láta þetta yfirbuga mig.
Well, ég er hætt að hlýða,
en ég er ekki búin að fá mér staf með látúnsdrekahöfði.
Ég pota í karla með höndunum.

Hlæ og græt.
Arka um göturnar með eldrauðar varir og sendi kossa til byggingarkalla.
Leyfi mér að ver eins sönn og ég vil.
Heiðarleg við sjálfa mig og aðra.
Vond stelpa þegar ég vil.

Góð líka, og blíð.
Best að fara að mála.

Túrkós og bleikt og gult.
Kafa inn í keiluna þar sem hún er þrengst,
leika mér að því að kíkja í gegnum gatið.
Verð samt að passa mig af því að það er hættulegur leikur.
Svo stutt í brjálsemina, en yndislegt.

 
Himininn er bleikur í dag og það er eins og birtan boði eitthvað, sé að segja eitthvað. Birta eins og ég sá stundum á afmælisdögum þegar ég var lítil. Þetta verður spennandi dagur, ætla að fylgjast með smáatriðunum.
Dögg, þú líka.
Þegar ég hugsa til þín þá finn ég fyrir stolti yfir hugrekki þínu. Kannske er birtan bara svona afþví að ég er glöð fyrir þína hönd, glöð að bráðum fari að draga til tíðinda í lífi þínu, þú veist hvað ég meina. Í Kína færðu líka tíma til að skoða annan heim, og þinn eigin, í gegnum hnöttinn. Vera ferðalangur og ein. Því þegar öllu er á botninn hvolft erum við ein og getum bara hjálpað okkur sjálf.
Prinsarnir koma ekki. Þótt við séum prinsessur, eða eiginlega drottningar. Já kannske er þetta einmitt svona. Við erum drottningar í ríki okkar og förum í vísítasjónir í kastala annarra konunga og greifa. Og öfugt. Það er fínt að þurfa ekki að klóra þeim á bakinu allan daginn, og að ala upp prinsa; það höfum við fengið nóga reynslu af. Vertu drottnig í bleikri birtu í dag, Dögg, og lifðu björt.

Vísan á eftir er eftir hann afa minn, sem hann samdi til að stríða vini sínum sem lá fótbrotinn á spítala. Hann lét mömmu skrifa með kvenmannshönd svo það virtist trúlegra. Karlinn hafði brotið sig í hestatúr og daman, sem hann var að gera hosur sínar grænar fyrir, var ekki par hrifin af að hann skildi stinga af upp á fjöll um helgi.
Það er gott að kunna þessa, ef maður þarf hratt að stinga upp í karlmann sem hefur gert skammarstrik...

 
Ef ég reiðist ill ég verð,
og þá bít ég frá mér.
Eftir þessa fjallaferð,
færðu það aldrei hjá mér.

 
Stundum er ég svo utanvið mig að það þarf að endurlífga mig.
Eða, réttara sagt, ég þarf að endurlífga mig.
Allsgáð get ég verið svo alvarlega fleimhuga,
að ég verð að sjá eitthvað fallegt til að hjarta mitt stoppi ekki.
Ég þvinga mig til að leita að einhverju sýnilegu, til dæmis laufi.
Það getur líka verið fugl, húsþak, skuggi, kóngulóarvefur eða tónn.
Þá man ég hver ég er, og slepp útúr þessu yndislega ástandi.
Því að það er ekki mælt með því að vera listmálari.
Maður þarf að borða líka, og hitta fólk, stundum.
Líma frímerki á bréf og svoleiðis.

 
Búðu til lifandi frásögn og notaðu öll orðin fyrir neðan:

Morgunkaffi, nesti, sunddót, maður, hækjur, auga, veggur, peð, appelsínutré, sveigjanleiki, fjallsbrún, vodka, málverk, metrar, spítur, höfuðverkur, baðkar, turn, james bond, blóm, bók, svalir, svíþjóð, loft, brauð, tár, skömm, stöðumælir, enni, lyfta, vonbrygði, eftirvænting, blámi, kona, peningar, taugaendar, þvottur, hótel, kisuláki, che guevara, ósk, afmæli, hattur, kertastjaki, járnsmiður, lyftiduft, einmanaleiki, flautuolía, grikkland, kuðungur, prins, töng og refur.

 
Konumynd speglast í búðarglugga.
Flögrar hratt hjá, samt tær og skýr.
Mér bregður þegar ég sé hana,
því þetta er ég, minn líkami, mín ásjóna.
Hafði í sama augnabliki verið að hugsa um:
hvers vegna mér væri alltaf illt einhverstaðar,
hvað ég ætti að gera í peningamálunum, sem eru í graut,
hvað ég upplifði mig svo ótrúlega miklu minni manneskju en vinkonur mínar,
hvað ég væri mikill aumingi að vera svona mislukkuð.
Og svo bregður mér við mér.
Af því að ég sé aðra konu.
Konuna sem mig langar að vera.
Hún er ákveðin, er á leiðinni einhvert.
Sjálfstæð, sést á klæðaburðinum, og ævintýrakona.
Sterk, og örugglega skemmtileg að kynnast.
Trúir á stokk og steina,
Fortíðin mátulega sjáanleg,
en hún er enginn gúbbífiskur,
nei, þessi kona hefur gert eitthvað stórt eða er að því.
Það hefur verið sparkað í hana,
en hún bitið frá sér og haldið áfram.
Lítil og nett í hippapels,
hárið villt og vínrautt.
Þetta er ég utanfrá.
Ég umpólast og þessar niðurrifshugsanir dvína.
Langar að dansa í dag og elskast.
Ælta að vera falleg og ævtýraleg inní mér.
Fortíðin þarf ekki að hanga svona í mér og framtíðin er jú óskrifað blað.
Ætla að dansa eins og enginn sjái mig,
elska eins og ég hafi aldrei verið særð,
lifa lífinu í dag og leyfa englum að dansa með mér.
Augnabliksundrið. Núið.
Njóta dagsins og sólarinnar.
Inní mér og úti.
Brosi stríðnislega til hennar í næsta búðarglugga.

 
Ég var að borga dömunni fyrir brauðið og mjólkina, og gantast svoldið við hana,
þegar ég heyrði að einhver opnaði dyrnar á litlu búðinni.
Ég fann strax ilm, af manni, eins og af góðum manni.
Veit ekki afhverju mér fannst þetta svona góðleg lykt,
minnti mig bara á eitthvað gott,
hafði ekki einu sinni hugmynd um hver stæði þarna.
Svo var ég búin, sneri mér við og gamall maður stendur þarna og heldur opnu fyrir mig.
Ég sá hann svo snöggt, því að það kom fát á mig að einhver skyldi nenna að halda opinni hurð fyrir mig,
og ég var feimin, samt var það rétt hjá mér að hann virtist góðlegur.
Í sömu andrá og búðardyrnar lokuðust, heyrði ég hann segja við dömuna:
"Ég ætla að fá tvö rauð epli".
Tvö rauð epli.
Klukkan tíu um morgun.
Þetta var svo fallegt.
Tvö rauð epli.

 
Hjarta, spaði, tígull, lauf. Og ég vel tígul.
Mála þrjá tígla á þrjá langa blindramma.

Andstæður, samstæður; hugsa ég og svo kemur runa af orðum eins og

kaffið og mjólkin
regnið og moldin
mýflugan og holdið
kona og maður
krækiber og bláber
Ísland og útlönd
Róm og Reykjavík
æsingur og kyrrstaða
blýantur og ydd
egg og olía
eldur og vatn
yin og yang

Þriðji grunnkrafturinn. er hann til ?
Eitthvað sem er ekki andstæða eða samstæða ?
Ég þarf að leggja höfuðið í bleyti.

En þetta er ekki allt.
Svo margt getur galdrast út úr því að við Hulda hittumst.
Að tala saman, er eins og að breyta heiminum, þannig er að vera með henni.
Og mig hlakkar til að mála tígla í sama herbergi og hún.
Að finna speglunina sem við gefum hvor annarri.
En hún er jú líka skotta eins og ég.
Göldrótt og með maríustakka í vasanum.
Engan veginn saklaus frekar en ég.

Tígulegar konur sem leita að einhverju fallegu.
Og trompum, skák og mát.
Tígultromp.

 
Í anda ertu alltaf á upphafspunkti.

 
Og hún hleypur enn um á enginu. Í bleikum silkikjól hendir hún blómvendi hátt upp í loft. Blóm, lítil og bleik, skreyta stutt aflitað úfið hárið. Bleikar tátiljur og perlur um ökklana. Hún er hamingjusom og ein. Gyðja í villtum tilbeiðsludans. Brúður eða álfamær, ég veit ekki, hún er jú bara mynd í blaði og enginn veit hvað hún heitir eða hugsar, hvort hún sé raunveruleg eða gjörningur. Samt er augnablikið þarna og segir sögu.

 
Lítill strákur sem safnar perlum og skeljum. Rödd hans er mjúk, augun stór og blá. Nærvera heilagleikans er stöðug í kringum hann. Til hans dragast fagrir hlutir, kínverskt sifurarmband með drekahöfðum í grænu grasinu. Steinn í fjörunni eins og sofandi kona. biðukollur sem hann blæs á upp í loftið og allt verður kyrrt nema fræin sem svífa til jarðar. Köttur læðist að honum og vill vera hjá þessum dreng, sem er svona nátengdur almættinu. Rauðgul laufblöð falla í lófa hans. Krækiberin ratar hann í og safnar blóðbergi í taupoka. Hver athöfn eins og altarisganga. Þú horfir í augu hans og sérð gvuðdóminn. Hann kom til mín.

 
Að skilja að. Aðskilja. Kaflaskipta. Klippa. Festa. Skilja.
Hnappheldan og hnappagatið.
Til að byrja með er það sársaukafullt að brjóta sig útúr því hlutverki og þeim "sannleikum" sem aðrir hafa sett manni. Maður er auðsæranlegur og ráðvilltur, en það er samt það eina rétta, annars deyr sjálfið.

 
Norðaustan og hæg breytileg átt. Dimmir með kvöldinu. Ládautt.

 
Ég sé rautt. Mála stóra rauða mynd. Jarðaber, hindber, sólber. Graðir dagar í görðum. Sætleiki hins nýja lífs. Öskur. Blóð. Reiði og ástríða. Púls og músík. Litlar flautur sem skáeygð stelpa blæs í. Hún og allt hitt verður í málverkinu. Bráðum er það tilbúið.

 
Ég er dægravillt. Bakbrotin, rifbeinsbrotin, niðurbrotin.
Tek alla svo á orðinu. Svo hlýðin.
Nú nota ég tækifærið og fæ mér staf með látúnsdrekahöfði og pota í alla og hætti að hlýða.
Dægravillt dama ligg ég hryggbrotin og hrædd við rústrauð innyfli og leigubílstjóra sem eru krókodílamenn.
Dægravillt sef ég og dreymir stúlkubarn í fanginu.
Dægravillt um kvöld.

 
Og eins og glær leikhústjöld flögrar bárujárnsplatan, villt í vindinum, fyrir ofan mig, þar sem ég ligg á stéttinni og enginn finnur mig.

 
Ef ég yrði allt í einu rík þá mundi ég borga allar skuldirnar og kaupa mér kjól og sófa og græjur og skó og hús með sólberjarunnum í garðinum og flugmiða til ótal landa og fara til tannlæknis og fá mér ný gleraugu og borða bara lífrænt ræktaðan mat og vera áskrifandi af National Geographics.
En svo þegar ég hugsa betur um þetta rifjast upp fyrir mér að mig dreymdi um daginn svo furðulega; að ég væri að fara að flytja til annarrar plánetu, og ég hafði svo lítinn tíma til að pakka og ákveða hvað ég ætti að hafa með mér, hvað væri nauðsynlegt og svoleiðis, og ég var alveg í paník, en þá fattaði ég að í staðin fyrir að stressa mig svona á þessu öllu gæti ég bara slappað af, af því að ég þarfnaðist sennilegast einskyns... börnin voru með mér, við vorum vel klædd og allir með eitthvað smádót; bók, teikniblokk, liti, skrín með galdrasteinum og kuðungum. Okkur hlakkaði til og allt dótið okkar skipti engu máli af því að við vorum að fara í spennandi ferðalag inn í alveg nýja framtíð, þar sem allt yrði nýtt og við mundum bara aðlaga okkur að því sem biði okkar.
Samt vantar mig ný gleraugu, meðan ég er á þessari plánetu. Og sólberjahús.

 
Ég er bara sandkorn í maganum á gvuði.

 
Þegar hún loksins fékk nóg og varð reið, var það svo heiftarlegt að hún litaði á sér hárið rautt. Og ekkert venjulega rautt, heldur rautt eins og bakhliðin á Three Stars eldspítustokkunum. Kyngdi geðlyfjunum og morfíntöflunum reiðilega með fullt af kaffi, og reykti margar Camel í röð.
Fannst bæði erfitt að vera mamma og eiga mömmu.
Með eldrauðar varir og extraskammt af ilmvatni arkaði hún út á luft-gítar keppni. Þessar varúðarráðstafanir af því að hún ætlaði ekki að hleypa neinum nálægt sér, því þá mundi hún slá.

 
Stóllinn rekst alltaf á Maríu Mey og það kemur beygla í kjólinn hennar.
En hún kippir sér ekkert upp við það.
Enda með glimmer í augunum.
María Mey töffari.

 
Ég lá á bekknum.
Aftur komin á bekkinn.
Með rafstuð á mjóhryggnum.
Ljósin slökkt.
Hvað var ég að hugsa ?
Hvað var ég að hugsa fyrir akkúrat níu mánuðum ?
Ekkert ! Ég var bara að borða ís þegar þetta gerðist.
Og líf mitt er svo gjörbreytt að það á eftir að taka mig langan tíma að melta það.
Ís og vídeó, og svo plaff.
Hvar endar þetta ?
Best að fara til sálfræðingsins, kannske hún veit eitthvað meir um mig en ég.